Elastycznie, ale zgodnie z prawem. Zasady ruchomego czasu pracy

Dwa warianty ruchomego czasu pracy

Ruchomy czas pracy jest rozkładem czasu pracy, który pozwala na różne godziny jej rozpoczynania. Nie stanowi odrębnego systemu czasu pracy. Jego zasady określa art. 140¹ Kodeksu pracy. Przepisy przewidują dwa rozwiązania. W pierwszym konkretne godziny rozpoczęcia pracy ustala pracodawca. W drugim wyznacza przedział, w którym pracownik sam wybiera moment rozpoczęcia obowiązków. Różnica dotyczy zatem tego, kto podejmuje decyzję o godzinie przyjścia do pracy.

W pierwszym wariancie pracownik wykonuje obowiązki zgodnie z ustalonym harmonogramem. Przykładowo w poniedziałek może pracować od godziny 9 do 17, a we wtorek od 7 do 15. Zmienna pora rozpoczęcia pracy wynika wówczas z decyzji pracodawcy.

Samo zatrudnianie jednej grupy pracowników stale od 7 do 15, a drugiej stale od 9 do 17 nie przesądza jeszcze o stosowaniu ruchomego rozkładu. Istotna jest możliwość wyznaczania różnych godzin rozpoczęcia pracy danemu pracownikowi w poszczególnych dniach.

Jeżeli pracodawca ma obowiązek sporządzenia harmonogramu, powinien on obejmować co najmniej miesiąc i zostać przekazany pracownikowi co najmniej tydzień przed rozpoczęciem pracy w okresie, którego dotyczy.

Drugi wariant daje pracownikowi większy wpływ na organizację dnia. Pracodawca ustala na przykład, że pracę można rozpoczynać między godziną 7 a 9. W tych granicach zatrudniony wybiera dogodną dla siebie porę.

Przy ośmiogodzinnym dniu pracy rozpoczęcie obowiązków o godzinie 7 oznacza ich zakończenie o 15, a przyjście o 9 – zakończenie o 17. Swoboda wyboru początku pracy nie oznacza więc dowolności w ustalaniu liczby przepracowanych godzin.

Takie rozwiązanie może ułatwiać odprowadzenie dziecka do szkoły, zaplanowanie wizyty u lekarz