Ochrona miejsc pracy i szybsze wypłaty z FGŚP są przedmiotem proponowanych zmian

Wsparcie firm, które przejściowo tracą zamówienia

Po kilku miesiącach dyskusji związki zawodowe i pracodawcy osiągnęli porozumienie w sprawie rozwiązań służących ochronie rynku pracy przed dalszym wzrostem bezrobocia. Przyjęte przez Radę Rynku Pracy uchwały są podpowiedziami dla Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, w jakim kierunku powinny pójść prace.

Pierwszy z postulatów dotyczy wynagrodzenia postojowego. Mechanizm miałby pomagać przedsiębiorstwom w utrzymaniu pracowników w czasie okresowego pogorszenia koniunktury, nagłego spadku zamówień lub konieczności zmiany profilu produkcji.

Założenie jest proste: jeśli trudności mają charakter przejściowy, wsparcie wynagrodzeń może ograniczyć zwolnienia. Firma zachowuje wówczas doświadczoną kadrę i po poprawie sytuacji może szybciej wrócić do normalnej działalności. Unika też kosztów ponownej rekrutacji oraz wdrażania nowych osób.

Dotychczasowa ochrona wymaga zmian

W ocenie Rady Rynku Pracy ustawa o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy nie zapewnia wystarczających narzędzi do skutecznego reagowania na trudności przedsiębiorstw.

W przypadku przestoju ekonomicznego przewiduje częściowe finansowanie wynagrodzeń z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, w wysokości odpowiadającej kwocie zasiłku dla bezrobotnych, oraz dofinansowanie szkoleń z Funduszu Pracy. Rada wskazuje również na potrzebę uporządkowania kwestii zabezpieczenia środków na realizację wsparcia.

Nowy mechanizm miałby zwiększyć możliwości ochrony zatrudnienia. Na razie uzgodniono jednak kierunek zmian, a nie szczegółowe warunki programu.

Kto i na jak długo powinien otrzymać wsparcie

Do rozstrzygnięcia pozostaje, jakie przedsiębiorstwa będą mogły skorzystać z pomocy, jak długo potrwa wsparcie oraz jaka część kosztów przypadnie pracodawcy. Istotne będzie także określenie skali pogorszenia sytuacji firmy uprawniającego do dofinansowania.

W propozycjach związkowych pojawił się próg utraty co najmniej 20 proc. czasu pracy z przyczyn niezależnych od przedsiębiorstwa. Sam tak