Telefon z PZON zamiast oficjalnego pisma. Czy pomyłka w dacie komisji orzeczniczej stwarza ryzyko nierozpatrzenia wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności?

Pracownik oczekujący na komisję odbiera telefon z urzędu, w pośpiechu notuje datę i godzinę posiedzenia, po czym na skutek szumów komunikacyjnych lub pośpiechu urzędnika, pracownik myli dzień lub godzinę komisji.

Zespół orzeczniczy odnotowuje niestawiennictwo, a w ślad za tym uruchamia procedurę zmierzającą do wyjaśnienia powodu niestawiennictwa. Dla pracownika oznacza to konieczność przedłużenia procedury, a dla jego pracodawcy wielomiesięczne oczekiwanie na ustalenie statusu pracownika.

Czy w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego zwykła rozmowa telefoniczna ma moc wiążącego wezwania i czy przyjęta skrócona procedura powiadamiania stanowi bezczynność organu?

Wyjątek, który stał się urzędniczą regułą

Aby ocenić skutki prawne telefonicznej pomyłki, należy w pierwszej kolejności zbadać prawidłowość samej formy wezwania. Zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, zawiadomienie o terminie rozpatrzenia wniosku doręcza się nie później niż 7 dni przed dniem posiedzenia.

Ustawodawca przewidział jednak wyjątek. W myśl § 7 ust. 3a rozporządzenia, w uzasadnionych przypadkach zawiadomienia można dokonać również telefonicznie albo za pomocą poczty elektronicznej. Problem polega na tym, że zespoły orzecznicze często traktują ten przepis nie jako wyjątek, lecz jako szybką metodę zawiadamiania wszystkich wnioskodawców, oszczędzając w ten sposób czas i koszty przesyłek korespondencji.

Wartość dowodowa telefonu. Kto ponosi winę za pomyłkę?

Gdy pracownik stawia się na komisję w niewłaściwym dniu, twierdząc, że taką informację usłyszał telefonicznie, dochodzi do zderzenia słowa obywa