Ponowny autozapis do PPK w 2027 r. – jakie obowiązki ciążą na pracodawcy i jak się do nich przygotować?

Pracownicze Plany Kapitałowe (PPK) to powszechny system oszczędzania, realizowany przy współpracy osób zatrudnionych, pracodawców oraz państwa. Zasady gromadzenia środków w PPK zostały określone w ustawie z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 192, ze zm.; dalej: ustawa o PPK). Ponadto ustawa ta reguluje kwestie zawierania umów o zarządzanie PPK i umów o prowadzenie PPK, finansowania i dokonywania wpłat do PPK oraz dokonywania wypłat transferowych, wypłat i zwrotu środków zgromadzonych w PPK.

Środki zgromadzone w PPK stanowią prywatną własność uczestnika PPK. Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 33 ustawy o PPK jest nim osoba fizyczna, która ukończyła 18. rok życia i w której imieniu oraz na rzecz której pracodawca zawarł umowę o prowadzenie PPK z instytucją finansową.

Kiedy pracodawca powinien zawrzeć umowę o prowadzenie PPK w imieniu pracownika?

Umowa o prowadzenie PPK powinna zostać zawarta nie wcześniej niż po upływie 14 dni zatrudnienia i nie później niż do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin trzech miesięcy zatrudnienia, o ile pracownik wcześniej nie zadeklaruje rezygnacji z dokonywania wpłat do PPK lub nie przestanie być pracownikiem danego pracodawcy.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o PPK, uczestnictwo w programie jest dobrowolne. Pracodawca nie musi jednak uzyskiwać zgody pracownika, aby zapisać go do PPK, jeżeli zatrudniony spełnia ustawowe warunki uczestnictwa. Wynika to z tego, że program opiera się na mechanizmie tzw. autozapisu. Zasadniczo autozapis obejmuje osoby w wieku od 18 do 55 lat. W przypadku osób w wieku od 55 do 70 lat zapisanie się do PPK wymaga złożenia stosownego wniosku.

Do podstawowych obowiązków pracodawcy należy obliczanie i przekazywanie finansowanych przez siebie wpłat do instytucji finansowej prowadzącej PPK, a także obliczanie, pobieranie od uczestnika PPK i wpłacanie do tej instytucji finansowej wpłat finansowanych przez uczestnika.

Jakie są źródła finansowania PPK?

Oszczędzanie w ramach PPK opiera się na trzech filarach: wpłatach uczestnika (np. pracownika), wpłatach podmiotu zatrudniającego (np. pracodawcy) oraz dopłatach ze strony państwa.

Podstawowa wpłata pracownika co do zasady wynosi 2% wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Może ona zostać obniżona nawet do 0,5% wynagrodzenia (po złożeniu odpowiedniej deklaracji), jeżeli wynagrodzenie pracownika osiągane łącznie z różnych źródeł w danym miesiącu nie przekracza kwoty odpowiadającej 120% minimalnego wynagrodzenia za pracę. W 2026 r. jest to 5 767,20 zł brutto, natomiast od 1 stycznia 2027 r. będzie to 5 940 zł brutto. Obniżenie wysokości wpłaty podstawowej finansowanej przez uczestnika PPK jest dobrowolne. Deklarację w tym zakresie można w każdej chwili wycofać lub zmienić. Pracownik może również zadeklarować wpłatę dodatkową w wysokości do 2% wynagrodzenia.

Drugim źródłem finansowania PPK są wpłaty pracodawcy. Wysokość wpłaty podstawowej wynosi 1,5% wynagrodzenia uczestnika. Pracodawca może również zdecydować o finansowaniu wpłaty dodatkowej w wysokości nieprzekraczającej 2,5% wynagrodzenia uczestnika.

Trzecim źródłem finansowania PPK są środki przekazywane przez państwo: wpłata powitalna w wysokości 250 zł (przekazywana po osiągnięciu odpowiedniego stażu uczestnictwa w programie), a także dopłata roczna w wysokości 240 zł, przekazywana po spełnieniu warunków wskazanych w ustawie o PPK.

Pracownik może zrezygnować z dokonywania wpłat do PPK

W świetle art. 23 ust. 2 ustawy o PPK pracownik może zrezygnować z dokonywania wpłat do programu na podstawie pisemnej deklaracji złożonej pracodawcy. Deklaracja ta powinna zawierać dane dotyczące pracodawcy i pracownika oraz oświadczenie pracownika o posiadaniu przez niego wiedzy o konsekwencjach złożenia tej deklaracji. Rezygnacja z dokonywania wpłat do PPK nie wymag