Ręce jako narzędzia pracy. Czy wydatki na rehabilitację mogą stanowić koszty uzyskania przychodów?

Przesłanki uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 592, ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.), za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu tej ustawy uznaje się koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wyszczególnionych w art. 23 u.p.d.o.f. Jak wynika z wyjaśnień organów podatkowych, możliwość zaliczenia określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodów na gruncie przepisów u.p.d.o.f. jest uzależniona od spełnienia poniższych przesłanek:

• wydatek musi zostać faktycznie poniesiony, tzn. jego wartość nie została podatnikowi w żaden sposób zwrócona;
• wydatek musi zostać poniesiony w celu osiągnięcia przychodów bądź zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;
• musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy między poniesionym wydatkiem a osiągniętym przychodem lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Istnienie takiego związku musi zostać ocenione indywidualnie w stosunku do każdego wydatku, a z oceny takiej powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Jednocześnie konieczność poniesienia określonego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika;
• wydatek musi zostać należycie udokumentowany (np. fakturą);
• wydatek nie może znajdować się w katalogu wyłączeń określonych w art. 23 u.p.d.o.f. (por. interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 21 maja 2024 r., sygn. DOP3.8220.31.2024.HTCE).

Wydatki na rehabilitację a zachowanie źródła przychodów

Odpowiadając na pytanie zadane na wstępie, warto przytoczyć stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyrażone w interpretacji indywidualnej z dnia 29 czerwca 2026 r., wydanej na wniosek przedsiębiorcy (osoby w pełni sprawnej), prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą (lekarza stomatologa), który przeszedł zabieg rekonstrukcji stawu barkowego. Po powrocie do prowadzenia działalności przedsiębiorca pracował w ograniczonym wymiarze godzin oraz wykonywał tylko część procedur. Wymagał intensywnej i specjalistycznej rehabilitacji w celu przywrócenia pełnej sprawności manualnej obu rąk oraz zachowania pełnego zakresu ruchomości stawów barkowych. Część ćwiczeń przedsiębiorca wykonywał samodzielnie w miejscu zamieszkania, niemniej konieczna była także regularna rehabilitacja pod nadzorem rehabilitanta. Jej brak lub opóźnienie groziły wydłużeniem okresu ograniczonej zdolności do pracy, a nawet utratą możliwości osiągania przychodów z prowadzonej działalności ze względu na niezdolność przedsiębiorcy do wykonywania zabiegów i badań. Wnioskodawca zaznaczył przy tym, że praca stomatologa wymaga wielogodzinnego utrzymywania kończyn górnych w uniesieniu (odwiedzeniu) oraz wykonywania mikroruchów o wysokiej precyzji, dlatego wymagana jest pełna sprawność. W związku z tym przedsiębiorca chciał zaliczyć wydatki poniesione na rehabilitację do kosztów uzyskania przychodów na gruncie przepisów u.p.d.o.f., powołując się na to, że są one ponoszone wyłącznie w celu przywrócenia zdolności do wykonywania kontraktów medycznych i osiągania przychodów. Miało to potwierdzać istnienie związku przyczynowo-skutkowego między wydatkami na rehabilitację a osiągniętym przychodem lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Rehabilitacja miała służyć przywróceniu pełnej sprawności barku, zmniejszeniu dolegliwości bólowych, poprawie zakresu ruchu, a także umożliwiać przedsiębiorcy wykonywanie obowiązków zawodowych. Rehabilitacja odbywała się na podstawie zalecenia lekarza specjalisty. Przedsiębiorca podkreślił, że wspomniane wydatki na rehabilitację zostały udokumentowane rachunkami i fakturami VAT wystawionymi na jego firmę. Co istotne, mężczyzna korzystał wyłącznie z rehabilitacji prywatnej, co było spowodowane długim czasem oczekiwania na rehabilitację finansowaną przez Narodowy Fundusz Zdrowia (NF