Praca zdalna a ryzyko niewidocznego wykluczenia pracowników

Praca zdalna – wyzwanie dla inkluzji?

Praca w systemie zdalnym to praktyczne rozwiązanie dla wielu osób, np. osób z niepełnosprawnościami, ułatwiające im podejmowanie aktywności zawodowej. Trudno jednak nie zgodzić się z tym, że ograniczenie fizycznej obecności w biurze skutkuje mniejszym kontaktem z przełożonymi czy współpracownikami. I nawet wtedy, gdy formalnie pracownicy zdalni są traktowani na równych zasadach, to mogą zdarzać się sytuacje, które będą stopniowo ograniczać ich udział w życiu firmy i przyczyniać się do ich marginalizacji. Takie okoliczności stają się niekiedy wyzwaniem dla inkluzji, która jest przecież procesem włączania osób zagrożonych wykluczeniem w życie grupy i usuwania barier tak, by czuły się one częścią zespołu.

Gdzie pojawia się ryzyko wykluczenia pracowników zdalnych?

W jaki sposób praca zdalna może zwiększać ryzyko wykluczenia pracownika z życia firmy? Rozważmy następujące sytuacje:

Decyzje podejmowane i przekazywane na tzw. korytarzu

Bardzo często jest tak, że różne decyzje zapadają podczas spontanicznych, nieformalnych rozmów w biurze. Pracownicy zdalni nie są ich uczestnikami, dlatego mogą się o nich nie dowiedzieć nigdy albo na samym końcu.

Brak możliwości budowania relacji

Bywa, że pracownicy zdalni pomijani są przy okazji nieformalnych spotkań po pracy. Często nie wynika to z jakichś uprzedzeń, ale z mniejszej widoczności. Takie sytuacje mogą osłabiać ich pozycję w zespole na różnych płaszczyznach i utrudniać budowanie relacji zawodowych.

Brak dostępności cyfrowej

Może się zdarzyć i tak, że firma zatrudniająca pracowników z niepełnosprawnościami nie dostosuje narzędzi pracy do ich potrzeb. Na przykład dla osób słabowidzących barierą utrudniającą pełne zaangażowanie będą systemy i aplikacje niewspółpracujące z czytnikami ekranu. Z kolei osoby słabosłyszące mogą mieć utrudniony udział w spotkaniu, gdy wideokonferencje organizowane