Likwidacja premii kwartalnej a podstawa wymiaru zasiłku chorobowego

Stosownie do art. 92 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. ‒ Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 277, ze zm.), pracownikowi podlegającemu ubezpieczeniu chorobowemu, który jest niezdolny do pracy przez okres przekraczający łącznie 33 dni w roku kalendarzowym – a w przypadku pracownika, który ukończył 50. rok życia przez okres przekraczający łącznie 14 dni w roku kalendarzowym – m.in. z powodu choroby przysługuje zasiłek chorobowy. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 854, ze zm.; dalej: u.ś.p.u.s.m.) wskazuje, że zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego.

Jak ustalić podstawę wymiaru zasiłku chorobowego?

Przy ustalaniu wysokości zasiłku chorobowego należy uwzględnić dwa wskaźniki. Jednym z nich jest podstawa wymiaru tego zasiłku. Zgodnie z art. 36 u.ś.p.u.s.m., podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Drugim wskaźnikiem jest procentowa wysokość zasiłku, czyli 80% lub 100% podstawy jego wymiaru. W tym opracowaniu zajmiemy się jednak wyłącznie kwestią pierwszego wskaźnika.

W przypadku gdy niezdolność do pracy powstała przed upływem 12 miesięcy kalendarzowych ubezpieczenia, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia. Jeżeli jednak niezdolność do pracy powstała przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia chorobowego, podstawę wymiaru tego zasiłku stanowi wynagrodzenie, które pracownik osiągnąłby, gdyby pracował pełny miesiąc kalendarzowy, przy czym wówczas do tej podstawy wlicza się:

• wynagrodzenie miesięczne określone w umowie o pracę lub w innym akcie, na podstawie którego powstał stosunek pracy, jeżeli wynagrodzenie przysługuje w stałej miesięcznej wysokości;
• wynagrodzenie miesięczne obliczone przez podzielenie wynagrodzenia osiągniętego za przepracowane dni robocze przez liczbę dni przepracowanych, a następnie pomnożenie otrzymanego wyniku przez liczbę dni, które ubezpieczony będący pracownikiem był obowiązany przepracować w tym miesiącu, jeżeli przepracował choćby 1 dzień;
• kwotę zmiennych składników wynagrodzenia w przeciętnej miesięcznej wysokości, wypłaconą za miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy, pracownikom zatrudnionym u tego samego pracodawcy na takim samym lub podobnym stanowisku pracy – jeżeli ubezpieczony będący pracownikiem nie osiągnął żadnego wynagrodzenia.

Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego jest ustalana z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego u płatnika składek (pracodawcy) w okresie nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, w którego trakcie powstała niezdolność do pracy. Należy podkreślić, że podstawą tą za jeden dzień niezdolności do pracy jest 1/30 wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku. W myśl art. 41 ust. 1 u.ś.p.u.s.m., przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego nie uwzględnia się składników wynagrodzenia, do których pracownik zachowuje prawo w okresie pobierania tego zasiłku zgodnie z postanowieniami układu zbiorowego pracy lub przepisami o wynagradzaniu – o ile składniki te są wypłacane za okres pobierania tego zasiłku.

Oprócz tego, składników wynagrodzenia przysługującyc