Długotrwała choroba pracownika, rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia i odprawa rentowa. O czym powinien pamiętać pracodawca?

Kiedy pracownik nabywa prawo do odprawy rentowej?

Przepis art. 92(1) § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 277, ze zm.; dalej: k.p.) reguluje sytuację, w której pracodawca ma obowiązek wypłaty pracownikowi odprawy pieniężnej w związku z przejściem pracownika na emeryturę lub rentę. Odprawa ta przysługuje w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia za pracę, chyba że w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania pracodawca ustali wysokość tej odprawy w sposób korzystniejszy, niż wynika to z art. 92(1) § 1 k.p.

Nabycie prawa do tej odprawy jest uzależnione od spełnienia określonych warunków. Biorąc pod uwagę orzecznictwo Sądu Najwyższego (np. wyrok z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II PK 37/19, LEX nr 3089246), aby pracownik nabył prawo do odprawy rentowej, o której mowa w art. 92(1) § 1 k.p., konieczne jest łączne spełnienie następujących warunków:

1. pracownik musi spełniać kryteria uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy, niezależnie od charakteru renty i zakresu niezdolności do pracy;
2. pracownik musi przejść na rentę z tytułu niezdolności do pracy. Nabycie prawa do renty nie jest równoznaczne z przejściem na rentę. Konieczne jest wydanie decyzji przez właściwy organ rentowy;
3. stosunek pracy łączący pracownika z pracodawcą musi ustać;
4. musi istnieć związek (przyczynowy, czasowy lub funkcjonalny) między ustaniem stosunku pracy a przejściem pracownika na rentę z tytułu niezdolności do pracy. Wystarczy, że występuje określone następstwo (rozwiązanie umowy o pracę) w związku z uzyskaniem renty.

Odprawa rentowa nie zawsze przysługuje

Należy zwrócić uwagę, że z treści art. 92(1) § 2 k.p. wynika, że odprawa rentowa przysługuje je