Pracownik ubiega się o znaczny stopień niepełnosprawności. Czy potrzeba pomocy w cięższych pracach gwarantuje wyższe orzeczenie?

Dla pracodawcy ewentualna zmiana stopnia z umiarkowanego na znaczny oznacza m.in. wyższe kwoty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia, ale też konieczność ponownej weryfikacji przystosowania stanowiska pracy. Czy jednak sam fakt, że pracownik potrzebuje wsparcia osób trzecich w załatwianiu spraw życia codziennego, jest wystarczający, by zespół przyznał mu najwyższy stopień niepełnosprawności?

Różnice w definicji stopni niepełnosprawności

Zgodnie z art. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

Z kolei do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.

Granica między tymi dwoma stopniami często opiera się na interpretacji pojęcia "niezdolności do samodzielnej egzystencji", które przepisy definiują jako naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych np. samoobsługa, poruszanie się.

Pułapka słowna w rozporządzeniu

Szczegółowe standardy kwalifikowania do poszczególnych stopni Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności. Wskazano w nim,