Nowe stanowisko MRPiPS w sprawie finansowania rat leasingu ze środków ZFRON – czy dla zakładów pracy chronionej będzie to przełom?

Przedsiębiorca ma wybór między dwoma formami leasingu

W przypadku przedsiębiorców zakup sprzętu lub pojazdu (np. samochodu służbowego) nie zawsze jest rozwiązaniem korzystnym. W związku z tym wielu przedsiębiorców korzysta z leasingu. Przedsiębiorcy mają wybór między dwoma formami leasingu, tj. leasingiem operacyjnym oraz leasingiem finansowym. Podstawowa różnica między nimi dotyczy własności przedmiotu umowy leasingu. W przypadku leasingu operacyjnego leasingodawca (np. firma leasingowa) pozostaje właścicielem przedmiotu leasingu (przedmiot ten zalicza się do składników majątkowych leasingodawcy).

Równocześnie możliwość wykupu przedmiotu leasingu operacyjnego jest uzależniona od stawki amortyzacji oraz okresu trwania umowy. Umowa leasingu operacyjnego powinna trwać dłużej niż 40% czasu amortyzacji przedmiotu leasingu, a w przypadku nieruchomości – nie mniej niż 10 lat.

To leasingodawca sporządza odpisy amortyzacyjne dotyczące przedmiotu leasingu, natomiast leasingobiorca opłaca raty leasingowe i opłatę wstępną. Do każdej raty doliczany jest podatek od towarów i usług (VAT). Koszty tych rat (bez VAT) i opłaty wstępnej leasingobiorca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów na gruncie przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT). Suma ustalonych w umowie opłat, pomniejszona o należny podatek VAT, musi odpowiadać co najmniej wartości początkowej środków trwałych.

Z kolei wybór przez przedsiębiorcę leasingu finansowego ma istotniejsze konsekwencje w perspektywie własności przedmiotu leasingu. Mianowicie, przy wyborze tej formy leasingu przedmiot leasingu jest zaliczany do majątku leasingobiorcy (przedsiębiorcy). Oznacza to, że leasingobiorca jest zobowiązany do dokonywania odpisów amortyzacyjnych dotyczących przedmiotu leasingu. Odmienne względem leasingu operacyjnego są także zasady zaliczania rat leasingu do kosztów uzyskania przychodów na gruncie CIT. Leasingobiorca może bowiem zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie część odsetkową raty leasingowej oraz amortyzację. Co więcej, w ramach leasingu finansowego leasingobiorca nie dokonuje opłaty wstępnej, ale jest zobowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług od przedmiotu leasingu przy zapłacie pierwszej raty leasingu. W leasingu finansowym leasingobiorca nie uiszcza opłaty wstępnej. Jednocześnie opłacenie ostatniej raty leasingu finansowego automatycznie przenosi na leasingobiorcę prawo własności przedmiotu leasingu. Umowa leasingu finansowego powinna zostać zawarta na co najmniej 12 miesięcy.

Raty leasingowe mogą być sfinansowane ze środków ZFRON, ale pod ściśle określonymi warunkami

Zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 7), pracodawca, który nabył środki trwałe w drodze leasingu, może sfinansować koszty rat leasingowych ze środków ZFRON, jednak wyłącznie wtedy, gdy skutkiem zawarcia umowy leasingu jest przeniesienie własności przedmiotu leasingu na pracodawcę. Wykładnia językowa tego przepisu sugeruje, że ze środków ZFRON mogą być finansowane wyłącznie raty leasingowe dotyczące przedmiotu leasingu finansowego.

Czy nazwa umowy leasingu przesądza o możliwości sfinansowania rat leasingowych z ZFRON?

W związku z powyższym posłanka Katarzyna Stachowicz skierował