Zgoda lekarza wyłączająca szczególne normy czasu pracy osoby z niepełnosprawnością nie zawsze zmienia wymiar czasu pracy – kluczowy jest jej zakres

W przeciwieństwie do ogółu pracowników w pełni sprawnych (poza pewnymi zastrzeżeniami, które nie mają znaczenia dla omawianego tematu) normy czasu pracy osób z niepełnosprawnościami mają charakter nieprzekraczalny (maksymalny) i są regulowane przede wszystkim przez przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 913, ze zm.; dalej: u.r.o.n.), a nie przez ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. ‒ Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 277, ze zm.; dalej: k.p.). Zgodnie z art. 15 u.r.o.n., ogólne normy czasu pracy osób z niepełnosprawnościami wynoszą odpowiednio nie więcej niż 8 godzin na dobę i nie więcej niż 40 godzin tygodniowo.

Jeżeli jednak pracownik zostanie zaliczony do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, wymiar jego czasu pracy podlega dodatkowym ograniczeniom i zgodnie z art. 15 ust. 2 u.r.o.n. wynosi 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo. Co więcej, osoby z niepełnosprawnością, niezależnie od stopnia niepełnosprawności, co do zasady nie mogą pracować w godzinach nadliczbowych ani w porze nocnej (poza wyjątkami, o których będzie mowa poniżej).

Na mocy art. 16 ust. 1 pkt 1 u.r.o.n. w przypadku, gdy pracodawca zatrudnia pracownika z niepełnosprawnością przy pilnowaniu, normy czasu pracy określone w art. 15 u.r.o.n. nie mają zastosowania. Oznacza to, że nawet osoba zaliczona do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, która została zatrudniona przy pilnowaniu, może pracować w wymiarze czasu pracy przekraczającym nie tylko 7, ale i 8 godzin na dobę, a także np. w nocy lub w godzinach nadliczbowych.

Drugim przypadkiem, w którym normy czasu pracy osób z niepełnosprawnościami, o których mowa w ar