Doświadczenie życiowe to za mało? Ławnicy w sądach pracy zostaną dodatkowo przeszkoleni przez PIP

Kto może zostać ławnikiem?

Zgodnie z art. 4 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 334, ze zm.; dalej: u.p.u.s.p.) przez uczestnictwo ławników w rozpoznawaniu spraw przed sądami w pierwszej instancji (chyba że ustawy stanowią inaczej) obywatele biorą udział w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości. Co istotne, przy rozstrzyganiu takich spraw ławnicy mają równe prawa z sędziami i asesorami sądowymi. Ponadto należy podkreślić, że w zakresie orzekania ławnicy są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom.

Wymogi formalne, jakie należy spełnić, aby zostać ławnikiem, zostały określone w art. 158 § 1 u.p.u.s.p. Stosownie do tego przepisu ławnikiem może być wybrany ten, kto spełnia poniższe warunki:

1. posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;
2. jest nieskazitelnego charakteru;
3. ukończył 30 lat;
4. jest zatrudniony, prowadzi działalność gospodarczą lub mieszka w miejscu kandydowania co najmniej od roku;
5. nie przekroczył 70 lat;
6. jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków ławnika;
7. posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe.

Oprócz tego nie mogą wystąpić żadne przesłanki negatywne, które uniemożliwiają wybranie danej osoby na ławnika. W świetle art. 159 § 1 i 2 u.p.u.s.p. ławnikami nie mogą być:

1. osoby zatrudnione w sądach powszechnych i innych sądach oraz w prokuraturze;
2. osoby wchodzące w skład organów, od których orzeczenia można żądać skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego;
3. funkcjonariusze Policji oraz inne osoby zajmujące stanowiska związane ze ścig