Czy obiektywna niepełnosprawność może być kwestionowana? – analiza orzeczenia WSA

Stan faktyczny sprawy

Odpowiedzi na to pytanie udzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Warszawie w wyroku z dnia 15 lutego 2017 r. (sygn. akt III SA/Wa 413/16, LEX nr 2383094). WSA rozpatrywał sprawę ze skargi Starostwa Powiatowego w Krakowie na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. W wyniku postępowania kontrolnego Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie określenia wysokości zobowiązań Starostwa z tytułu wpłat na Fundusz. Zażądał przy tym dowodów w postaci orzeczeń o stopniu niepełnosprawności pracowników albo orzeczeń o częściowej lub całkowitej niezdolności do pracy, wraz z adnotacją, kiedy orzeczenie wpłynęło do pracodawcy. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Prezesa PFRON-u decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON, w której wystąpiła różnica pomiędzy kwotą zobowiązania wyliczoną przez Starostwo w deklaracjach za okres: grudzień 2008 – styczeń-listopad 2009 a wysokością zobowiązania ustaloną przez PFRON.

Starostwo odwołało się od decyzji Prezesa PFRON-u do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Organ II instancji zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) o informacje dotyczące posiadania przez jednego z pracowników orzeczenia lekarza orzecznika ZUS-u w okresie od dnia 14 lipca 2009 r. do dnia 30 czerwca 2011 r. Pracownik ten posiadał również orzeczenie wydane przez komisję lekarską MSWiA przed 1 stycznia 1998 r. (w 1991 r.) stwierdzające inwalidztwo III grupy inwalidzkiej w związku ze służbą z jednoczesnym orzeczeniem inwalidztwa III grupy z ogólnego stanu zdrowia na stałe. Trzeba pamię