Obiektywna niepełnosprawność pracownika a charakter prawny orzeczenia o stopniu niepełnosprawności?

Niepełnosprawność to trwała lub okresowa niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodująca niezdolność do pracy. Powyższa definicja legalna niepełnosprawności została zawarta w art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 913, ze zm.) – dalej: u.r.o.n. Na gruncie przepisów tej ustawy osobą niepełnosprawną jest osoba legitymująca się następującymi orzeczeniami:

• orzeczeniem o zaliczeniu do lekkiego, umiarkowanego lub znacznego stopnia niepełnosprawności (art. 1 pkt 1 u.r.o.n.);
• orzeczeniem o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, wydanym na mocy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1631, ze zm.);
• innymi orzeczeniami równoważnymi do orzeczeń o stopniu niepełnosprawności (art. 5 i 62 u.r.o.n.);
• orzeczeniem o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16. roku życia (art. 1 pkt 3 u.r.o.n.).

Data lub okres powstania ni