Przyznanie pracownikowi świadczenia rehabilitacyjnego a przywrócenie do pracy

Prawo do świadczenia rehabilitacyjnego przysługuje pracownikowi, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego, nadal pozostaje niezdolny do pracy, ale prowadzone leczenie lub rehabilitacja lecznicza dają pozytywne rokowania w zakresie odzyskania zdolności do pracy. Świadczenie to należy się przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy. Powyższe wynika z unormowań art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2780, ze zm.) – dalej u.ś.u.s.m. Podstawą przyznania świadczenia rehabilitacyjnego jest orzeczenie lekarza orzecznika ZUS (w I instancji) lub komisji lekarskiej ZUS (w II instancji). Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 u.ś.u.s.m., ubezpieczony (osoba podlegająca ubezpieczeniu społecznemu w razie choroby i macierzyństwa), nabywa prawo do zasiłku chorobowego po upływie 30 dni nieprzerwanego obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego, albo po upływie 90 dni nieprzerwanego dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego. Świadczenie to przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli stał się on niezdolny do pracy w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego (a niekiedy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego), z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych