Przychody z PPK w PIT. Czy trzeba je wykazywać?

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 427, ze zm.) – dalej: ustawa o PPK, pracownicze plany kapitałowe mają na celu oszczędzanie środków, z których pracownik będzie mógł korzystać co do zasady po ukończeniu 60. roku życia. Zgromadzone w ten sposób środki stanowią prywatną własność uczestnika PPK (pracownika).

W PPK może uczestniczyć tylko osoba fizyczna, która ukończyła 18. rok życia. Umowę o prowadzenie PPK z instytucją finansową pracodawca zawiera w imieniu i na rzecz uczestnika tego planu, nie wcześniej niż po upływie 14 dni zatrudnienia i nie później niż do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynęło 3 miesiące zatrudnienia. Zostało to uregulowane w art. 2 ust. 1 pkt 33 ustawy o PPK.

Jednocześnie ustawodawca przewidział, że uczestnik PPK jest uprawniony do rezygnacji z tego uczestnictwa, po złożeniu u pracodawcy pisemnej deklaracji w tej sprawie. Wówczas pracodawca nie musi zawierać umowy o prowadzenie PPK dla tego pracownika.

W ramach PPK pracownik dokonuje wpłat, których wysokość jest określana procentowo w odniesieniu do wynagrodzenia uczestnika PPK. W tym zakresie można rozróżnić wpłaty podstawowe i wpłaty dodatkowe. Wpłata podstawowa pracownika co do zasady wynosi 2% wynagrodzenia, chyba że wynagrodzenie tego pracownika osiągane