Za dobry na orzeczenie?

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1631, ze zm.) – dalej: u.e.r., osobą niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu, przy czym osoba nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (bez względu na jej rodzaj), jest całkowicie niezdolna do pracy. Natomiast osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy odpowiadającej poziomowi posiadanych przez tę osobę kwalifikacji, jest uznawana za osobę częściowo niezdolną do pracy.

Zgodnie z art. 57 ust. 1 u.e.r., prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy ma ubezpieczony tj. osoba podlegająca ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, który spełnia łącznie następujące warunki:

1.jest niezdolny do pracy;

2.ma wymagany okres składkowy (okresy zatrudnienia bądź prowadzenia działalności gospodarczej) i nieskładkowy (okresy braku aktywności zawodowej lub przerw w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne);

3.niezdolność do pracy w jego przypadku powstała:

• w okresie składkowym lub nieskładkowym,
• w ciągu 18 miesięcy od ich zakończenia,
• w okresach pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego określonych w przepisach o świadczeniach rodzinnych, bądź zasiłku dla opiekuna określonego w przepisach o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów

– za które nie było obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Wyjątek: warune