Wpłaty dodatkowe na PPK od pracodawcy mogą mieć różną wysokość

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 427, ze zm.) – dalej: ustawa o PPK, plan ten tworzy się w celu systematycznego gromadzenia oszczędności przez uczestnika PPK, z przeznaczeniem m.in. na wypłatę po osiągnięciu przez niego 60. roku życia.

Równocześnie należy podkreślić, że środki zgromadzone na PPK stanowią prywatną własność uczestnika PPK, którym na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 33 tej ustawy jest osoba fizyczna, która ukończyła 18. rok życia, w imieniu i na rzecz której pracodawca zawarł umowę o prowadzenie PPK z instytucją finansową. Umowa taka powinna zostać zawarta nie wcześniej niż po upływie 14 dni zatrudnienia i nie później, niż do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin 3 miesięcy zatrudnienia, o ile pracownik nie zadeklaruje przed upływem tego terminu, niedokonywania wpłat do PPK albo nie przestanie być pracownikiem u danego pracodawcy. Deklaracja o niedokonywaniu wpłat do PPK powinna być złożona u pracodawcy na piśmie. Uczestnictwo w PPK jest dobrowolne.

Przepis art. 28 ust. 2 ustawy o PPK jednoznacznie wskazuje, że to pracodawca ma obowiązek:

• obliczać i dokonywać finansowanych przez siebie wpłat do i