RPO zgłasza wątpliwości wobec zróżnicowania ustawowych i resortowych zasad zapewniania wsparcia asystentów osób z niepełnosprawnościami

Dostępność usług asystenckich stanowi jeden z najistotniejszych aspektów procesu deinstytucjonalizacji i poszanowania prawa jednostki do niezależnego życia.

Asystencja osobista w ujęciu systemowym

Zgodnie z projektem ustawy o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami, usługa asystencji osobistej będzie skierowana do pełnoletniej osoby, przebywającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która posiada decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, przy czym poziom ten powinien wynosić od 70 do 100 punktów w skali potrzeby wsparcia. Usługa asystencji osobistej będzie przyznawana w formie decyzji administracyjnej na podstawie takich dokumentów jak decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia oraz kwestionariusza samooceny potrzeb. Jednocześnie, wnioskodawca będzie musiał złożyć oświadczenie o niekorzystaniu lub rodzaju i wymiarze usług skierowanych do osób niepełnosprawnych finansowanych albo współfinansowanych ze środków publicznych, z których korzysta.

Należy zaznaczyć, że przed wydaniem decyzji ustalającej prawo do usługi asystencji przeprowadzane będzie rozpoznanie sytuacji osobistej wnioskodawcy w jego miejscu zamieszkania. Celem takiego działania będzie ustalenie sytuacji osobistej wnioskodawcy, jego indywidualnych potrzeb, sposobu funkcjonowania w życiu codziennym tudzież przyszłych warunków świadczenia usługi asystencji. W przypadku, gdy wnioskodawca nie wyrazi zgody na przeprowadzenie rozpoznania, będzie musiał on liczyć się z decyzją odmowną w zakresie przyznania usługi