Jak prawidłowo złożyć wniosek o orzeczenie stopnia niepełnosprawności

Występując o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności, osoba zainteresowana nie zrobi tego używając jednego, zunifikowanego wzoru wniosku, który byłby ściśle określony rozporządzeniem, jak w przypadku np. wniosku o kartę parkingową czy legitymację osoby z niepełnosprawnością. W praktyce oznacza to, że jego forma może być dowolna.

Niemniej, mimo iż nie ma określonego wzoru wniosku, to zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (par. 15 ust. 1), musi zawierać konkretne dane:

1. imię i nazwisko dziecka, przedstawiciela ustawowego dziecka lub osoby zainteresowanej, datę i miejsce urodzenia dziecka lub osoby zainteresowanej;
2. adres zamieszkania lub pobytu dziecka albo osoby zainteresowanej,
3. numer dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego ich tożsamość;
4. numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) lub informację o obywatelstwie w przypadku cudzoziemca nieposiadającego numeru PESEL;
5. określenie celu, dla którego niezbędne jest uzyskanie orzeczenia;
6. dane dotyczące sytuacji społecznej i zawodowej dziecka lub osoby zainteresowanej, w przypadku wniosku o orzeczenie o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności;
7. oświadczenie osoby zainteresowanej lub przedstawiciela ustawowego dziecka o prawdziwości danych zawartych we wniosku.

Do wniosku załącza się zaświadczenie lekarskie, którego wzór również nie został ujednolicony. Urzędy mogą mieć wzory druków zaświadczeń np. opracowane niegdyś przez ministerstwo rodziny. Jednak powinny przyjmować zaświadczenia wypisane na innych wzorach, np. wydane na druku ZUS o ile spełnia kryterium ważności 30 dni, to jest to ważny i honorowany dokument.

Celowość wydania orzeczenia

Niejednokrotnie osoby starające się o wydanie orzeczenia mają problem z zaznaczeniem odpowiedniego celu, dla którego orzeczenie jest wydawane. Określenie celu jest kluczowe w uzyskaniu odpowiedniego wsparcie.
Cele wymienione we wnioskach są następujące:

1. odpowiednie zatrudnienie,
2. szkolenia,
3. uczestnictwo w warsztatach terapii zajęciowej,
4. zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz techniczne ułatwiające funkcjonowanie,
5. korzystanie z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji,
6. spełnianie przesłanek określonych w Prawie o ruchu drogowym (karta parkingowa),
7. korzystania ze świadczeń pomocy społecznej, uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego,
8. uzyskania przez opiekuna świadczenia pielęgnacyjnego,
9. uzyskania prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju,
10. uzyskania przez opiekuna urlopu wychowawczego w dodatkowym wymiarze,
11. korzystania z innych ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów,
12. inne cele (wymienić jakie).

Jak widać, celów wydania orzeczenia jest sporo, lecz najważniejsze jest wybranie i określenie tego najważniejszego. W przypadku, kiedy wnioskujący ma problem z określeniem, w jakim celu składa wniosek albo ma wątpliwości, który cel zaznaczyć, najbezpieczniejszą opcją wydaje się być zaznaczenie wariantu „korzystanie z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów”, gdyż jest to bardzo pojemna kategoria.
Zaznaczenie właściwego celu ma znaczenie przy ustalaniu członków składu orzekającego.
Jeśli ktoś zaznacza wszystkie punkty, powstaje wątpliwość kogo powołać do składu orzekającego: doradcę zawodowego, pracownika socjalnego czy psychologa? Komisja orzecznicza może liczyć więcej członków, ale ze względów finansowych orzeka się najczęściej w minimalnym dopuszczonym dwuosobowym składzie: lekarz i drugi członek komisji.

Kolej