Uregulowania specustawy covidowej a udzielenie zaległych urlopów

Nieudzielenie pracownikowi przysługującego mu urlopu wypoczynkowego w odpowiednim terminie stanowi jedno z najczęstszych wykroczeń przeciwko prawom pracownika. Do dnia 30 września danego roku kalendarzowego pracodawcy powinni umożliwić swoim pracownikom wykorzystanie zaległych urlopów wypoczynkowych za poprzednie lata, o ile nie chcą narazić się na zarzut naruszenia obowiązków pracodawcy wynikających z przepisów prawa pracy.

Niemniej jednak, samo naruszenie terminu udzielenia urlopu zaległego, jeżeli udzielenie go nastąpiło w terminie późniejszym, nie jest równoznaczne z nieudzieleniem urlopu zaległego w ogóle.

Zgodnie z art. 152 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1320, ze zm.) – dalej: k.p., pracownik z niepełnosprawnością jest uprawniony do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego, przy czym jest to prawo niezbywalne, a zatem niepełnosprawny pracownik nie może zrzec się prawa do urlopu wypoczynkowego, jak też przenieść tego prawa na inną osobę, a także zamienić urlopu wypoczynkowego na ekwiwalent za dodatkową pracę.

W myśl art. 154 § 1 k.p., wymiar urlopu wypoczynkowego jest uzależniony od stażu pracy i wynosi:

1. 20 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat,

2. 26 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat.

Przepisy prawa pracy zawarte w art. 161 k.p. nak