Zakład pracy chronionej (ZPCH) zwrócił się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, w związku z wydatkowaniem środków z ZFRON pochodzących z podatku dochodowego od osób fizycznych. Środki te zostały przeznaczone na zakup kompletnego stanowiska pracy. Jednak takiej zgody nie uzyskał. Czy słusznie?
We wniosku udokumentowano wydatek z ZFRON poniesiony w związku z uregulowaniem części kwoty za zakup kompletnego stanowiska pracy. Pracodawca potwierdził, że wydatek z rachunku ZFRON został dokonany na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1023 - dalej: rozporządzenie), zgodnie z którym środki funduszu rehabilitacji przeznacza się na wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, w szczególności na zakup, modernizację, remont maszyn i urządzeń.
Przedsiębiorstwo wniosło skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS) w przedmiocie wydania zaświadczenia stwierdzającego, że wydatek ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (ZFRON) stanowi pomoc de minimis.
Chodzi o zakup kompletnego stanowiska pracy dla osoby z niepełnosprawnością. Zakup został sfinansowany ze środków ZFRON na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, a nie na podstawie § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia, to jest na indywidualne programy rehabilitacji, mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach których są finansowane koszty.
W zamyśle pracodawcy zakup ten docelowo miał być wyposażeniem stanowiska pracy osoby z niepełnosprawnością, mającej orzeczenie o trzeciej grupy niepełnosprawności. Wydatek został dokonany w oparciu o przepis § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia o zfron. Pracownik, mający pracować na tym stanowisku, nie jest objęty indywidualnym programem rehabilitacji, o którym mowa w § 6 rozporządzenia, gdyż nie należy do kategorii pracowników określonych w § 6 ust. 2 rozporządzenia.
Pracodawca twierdzi, że zasadniczym celem wydatku było wyposażenie miejsca pracy, na którym będzie pracować osoba z niepełnosprawnością. Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 426, ze zm. -dalej: u.r.z.o.n.) dla realizacji rehabilitacji zawodowej niezbędny jest m.in. dobór odpowiedniego miejsca pracy i jego wyposażenie. Podkreślono, że w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje pogląd, że sam fakt zatrudnienia osoby niepełnosprawnej uzasadnia dokonywanie w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 1) lit. a) rozporządzenia inwestycji związanych z zakupem maszyn, urządzeń, które nie muszą mieć ścisłego związku z niepełnosprawnością osoby i w takiej sytuacji nie chodzi wyłącznie o sprzęt specjalistyczny (dostosowany do schorzeń osoby z niepełnosprawnością, ale o zakup wyposażenia, które ma stworzyć miejsce pracy dla niej.
Naczelny Urząd Skarbowy nie wydał zaświadczenia stwierdzającego, że wydatek ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (ZFRON) stanowi pomoc de minimis, na co przedsiębiorstwo złożyło zażalenie. NUS uważał, że zakupowi nie towarzyszyło równocz
Nie masz jeszcze wykupionego dostępu? Zapoznaj się z naszymi pakietami dla Firm
Nasza strona internetowa używa plików cookies w celach statystycznych, reklamowych oraz funkcjonalnych. Dzięki nim możemy indywidualnie dostosować stronę do Twoich potrzeb. Możesz zaakceptować pliki cookies albo wyłączyć je w przeglądarce. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że pliki cookies będą umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia.
W dowolnej chwili możesz wycofać swoją zgodę na przetwarzanie danych, zażądać informacji o zakresie przetwarzanych danych lub zmienić zakres ich przetwarzania. Więcej informacji o przetwarzaniu danych znajdziesz w Polityce Prywatności.