Kiedy osoba z niepełnosprawnością prowadząca działalność gospodarczą może skorzystać z umorzenia nienależnie pobranych należności ze środków PFRON?

Adekwatnie do art. 49f ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 573, ze zm.) – dalej: u.r.o.n., na wniosek dłużnika bądź strony umowy, której przedmiot obejmuje wydatkowanie środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON), organy tudzież podmioty powołane do zawierania takich umów są uprawnione do częściowego lub całkowitego umorzenia należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny, przy czym umorzenie następuje w drodze decyzji. Jednakże, gdy chodzi o umarzanie należności wynikających z umów dotyczących dokonywania wydatków ze środków PFRON, do których zawierania został powołany PFRON decyzję w sprawie umorzenia, wydaje Prezes PFRON (art. 49f ust. 2 u.r.o.n.). Powyższe uregulowania mają zastosowanie do należności pieniężnych dotyczących zwrotu środków przyznanych osobie niepełnosprawnej wykonującej działalność gospodarczą lub niepełnosprawnemu rolnikowi lub rolnikowi zobowiązanemu do opłacania składek za niepełnosprawnego domownika.

Natomiast, gdy dłużnik wnioskuje o umorzenie należności wynikających z umowy, której przedmiot obejmuje wydatkowanie środków PFRON, do których zawierania został powołany dyrektor powiatowego urzędu pracy, lub kierownik jednostki organizacyjnej powiatu, decyzję w sprawie umorzenia wydaje starosta (art. 49f ust. 3 u.r.o.n.). Zgodnie z przepisem art. 49f ust. 1 u.r.o.n., umorzenie należności pieniężnych musi być uzasadnione:
• ważnym interesem dłużnika,
• interesem publicznym,
• wzgl