Możliwość podjęcia pracy w przypadku orzeczenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji

Całkowita niezdolność do samodzielnej egzystencji w świetle prawa

Definicję całkowitej niezdolność do samodzielnej egzystencji jest pojęciem określonym w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, którą w dalszej części tekstu będzie nazywana „ustawą emerytalną”.

W myśl art. 13 ust. 5 ustawy emerytalnej w przypadku stwierdzenia naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych orzeka się niezdolność do samodzielnej egzystencji.

W praktyce oznacza to, że orzeczenie ZUS dotyczące niezdolności do samodzielnej egzystencji jest wydawane wówczas, gdy ubezpieczony ma na znacznie naruszoną sprawność organizmu i w związku z tym wymaga stałej lub długotrwałej opieki i pomocy przy realizacji podstawowych codziennych potrzeb życiowych.

Należy jeszcze dodać, że orzekając o niezdolności do samodzielnej egzystencji, stosuje się odpowiednio art. 13 ust. 2