Status pracownika tymczasowego w świetle prawa

Definicja pracy tymczasowej

Zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 9 lipca 2003 roku o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1563) pracą tymczasową jest wykonywanie na rzecz danego pracodawcy użytkownika, przez okres nie dłuższy niż wskazany w ustawie, zadań:

1. o charakterze sezonowym, okresowym, doraźnym
2. lub których terminowe wykonanie przez pracowników zatrudnionych przez pracodawcę użytkownika nie byłoby możliwe
3. lub których wykonanie należy do obowiązków nieobecnego pracownika zatrudnionego przez pracodawcę użytkownika.

Poza definicją pracy tymczasowej ustawa wprowadza dwa istotne pojęcia:

1. pracodawcy użytkownika – jest nim pracodawca lub podmiot niebędący pracodawcą w rozumieniu kodeksu pracy, który wyznacza pracownikowi skierowanemu przez agencję pracy tymczasowej zadania i kontroluje ich wykonanie;
2. pracownika tymczasowego – czyli pracownika zatrudnionego przez agencję pracy tymczasowej wyłącznie w celu wykonywania pracy tymczasowej na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy użytkownika (art. 2 pkt 1 i 2 ustawy).

Specyfika pracy tymczasowej polega na tym, iż jest ona wykonywana na podstawie dwóch stosunków prawnych:

1. umowy o pracę na czas określony zawartej między agencją pracy tymczasowej a pracownikiem tymczasowym,
2. umowy między agencją pracy tymczasowej a pracodawcą użytkownikiem, w oparciu o które pracownik tymczasowy świadczy pracę na rzecz pracodawcy użytkownika.

Ten sam pracodawca nie może być pracodawcą użytkownikiem w odniesieniu do pracowników pozostających z nim w stosunku pracy.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, agencja pracy tymczasowej może skierować danego pracownika tymczasowego do wykonywania pracy tymczasowej na rzecz jednego pracodawcy użytkownika przez okres nieprzekraczający łącznie 18 miesięcy w okresie obejmującym 36 kolejnych miesięcy. W zakresie nieuregulowanym odmiennie przepisami ustawy i przepisami odrębnymi do pracownika tymczasowego stosuje się przepisy prawa dotyczące pracownika w rozumieniu art. 2 kodeksu pracy. Podobnie, do agencji pracy tymczasowej i pracodawcy użytkownika stosuje się przepisy prawa pracy dotyczące pracodawcy, o którym mowa w art. 3 kodeksu pracy oraz art. 5 ustawy.

Pracownicy tymczasowi a przepisy o zwolnieniach grupowych

Do pracowników tymczasowych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U. z 2018 r. poz. 1969), czyli tzw. ustawy o zwolnieniach grupowych (art. 6 ustawy). W praktyce oznacza to, iż jeżeli rozwiązanie umowy o pracę z pracownikiem tymczasowym następuje z przyczyn niedotyczących tego pracownika, w szczególności z przyczyn leżących po stronie agencji pracy tymczasowej lub pracodawcy użytkownika, pracownikowi tymczasowemu, w odróżnieniu od pracownika zatrudnionego na umowie o pracę, nie przysługuje prawo do otrzymania odprawy pieniężnej.

Obowiązki pracownika tymczasowego

Pracownikowi tymczasowemu nie można powierzyć wykonywania na rzecz pracodawcy użytkownika pracy:

1. szczególnie niebezpiecznej w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 23715 kodeksu pracy;
2. na s